Heart of Awakening
Angelo Vasalos

Hoeveel Essentie kunnen we aan....? Over zelfrealisatie, authenticiteit, contact en contactvermijding naar liefde


Dialoog uit 'Meetings met Angelo'

Angelo: Daar waar we “Nee” zeggen tegen de volheid van Essentie, precies daar spelen we onze belemmerende patronen in de kaart. En het is echt heel belangrijk om dat te zien, want we zijn gewoon niet zo gewend om essentie echt te zien en toe te laten. (…)

Maar de realiteit is zo overweldigend aanwezig. Je kunt er absoluut niet omheen! De realiteit is er altijd. Alleen maar NU. Tijdloos.

Bezoeker: Ja, dat snap ik. Dat is de simplicity. Daar kan ik heel fijn mee zijn. Maar écht die liefde voelen,,, én die vreugde... snap je, dat is bijna: Ik kan toch niet de hele dag met zo’n glimlach door het leven lopen? Nou, anyway, ik praat maar wat… (lacht)

A: Okay, dus dit is een zorg die bij jou opkomt?

B: Niet echt een zorg, maar meer iets van, Jeetje, wat interessant…

A: (lacht) Zó bezorgd dat je de hele dag met een smile rondloopt… 
Nee, maar die zorg komt dus op. En je kunt hem zien.

B: Ja! Maar ik heb er nu niet zo veel contact mee…

A: Okay, maar kun je ook zien: JIJ bent degene die ernaar kijkt. JIJ bent dat niet. Die zorg komt op, niet dat je daar zwaar depressief over bent, maar hij komt slechts op als een gedachte. JIJ ziet het. En je kunt zien: IK ben dit niet. Want ik kijk hiernaar. Ik ben hierbij aanwezig. Ik ben IK!

B: Ik kan mij niet zo duidelijk maken… Het is meer: In de volle liefde... dit gevoel en hoe het in mijn lijf voelt, dat is zó overweldigend...! Ik kom hierbij door wat net gezegd werd:“Maar zo is het genoeg!” En ik ben nieuwsgierig naar waar dat dan vandaan komt? Wat is het in mij, wat het zo ervaart van “Ja, oeh, maar meer liefde hoeft ook niet!” Wat is dat?

A: Okay, blijf daarbij. Dus je voelt nu die vreugde, die liefde?

B: Nee, nu voel ik meer de frustratie dat ik het niet goed over kan brengen…(lacht en klinkt geraakt)

A: En hoe is dat, om die frustratie te voelen?

B: Ja…verdrietig.

A: Dat doet pijn?

B: Ja.

A: En begrijp ik goed, dat het iets te maken heeft met dat je nu die frustratie voelt endat je verdrietig bent? Of dat het niet zou kunnen dat je naast het verdriet ook die vreugde voelt? Is dat de twijfel?

B: Mmm… Ik ben nu nog bezig om dat verdriet te voelen, dat het er mag zijn…

A: Voel jij je absoluut vrij nu, om dat verdriet te voelen? Of heb je het nu heel "druk" met dat verdriet?

(allemaal lachen)

B: Nee, het hoeft helemaal niet weg. En ik ben er ook niet druk mee. Dat is ook prima…(lacht)

A: Okay, je wordt er duidelijk vrolijk van!

B: Ja, nee, het is allemaal al weer weg. En dat is ook prima.

A: Dus je voelt ook jouw acceptatie?

B: Volgens mij moet ik gewoon stil zijn…

A: Waarom? Waarom moet je stil zijn?

B: Ehm… het slaat zo nergens op. Alsof dit niet de essentie is, weet je?

A: Dus je verlangt naar essentie?

B: Ja…

A: Je mist essentie. Goed dat je daar een grens aangeeft. Dat je een grens kan aangeven van: “Nee, stop, dit is het allemaal niet. Ik verlang naar iets anders.”

B: Ja, dan komt er weer ruimte, ja.

A: Dat is essentie, toch? Ruimte?

B: Ja,…en stilte…

A: Essentie als Ruimte. Essentie als Stilte.

B: Meer connectie ook, hier met mijn buurman… (stilte, zucht)… Kijk, en nu gebeurt het wéér! Ik voel het al weer aankomen: “Maar nu is het genoeg!

Terwijl, ik wil juist hier blijven! Ik wil helemaal niet weg!

A: Dat is jouw “Nee”!

B: Ja!

A: Er komt dus een belemmering op van: "Ik wil hier weg, nu mag iemand anders hier jullie aandacht."

B: Ja!

A: En JIJ wilt dat niet, JIJ wilt daar niet in meegaan.

B: Nee!

A: Dus jij onderscheid je van die belemmering?

B: Ja!

A: Hoe is het om dat te voelen: “Ja, IK onderscheid me nu van mijn belemmering.”? Dat is natuurlijk een ongelooflijk belangrijke stap! Je durven onderscheiden van je belemmering! Dat is nogal wat, toch? (lacht) Het is zo simpel als wat, maar we zijn vaak zo vanzelfsprekend verkleefd met die dingen. En bij de ander kunnen we het makkelijk zien, dan denk je: Laat het toch los! Maak je daar los van!! Maar voor jezelf ben je al je leven lang vertrouwd met die denkroute. Het valt je zelfs niet eens meer op! Dus om dan te denken: "IK ga hier niet in mee, ik ga niet meer mee met die belemmering!", dat is een grote stap in je autonomie, in je essentiële autonomie. Wat voel je nu?

B: Ja, dit voelt heel krachtig!

A: En dat doe JIJ, want je zegt nee tegen de belemmering dat we verder moeten gaan met iemand anders hier. Dus dat is ook een soort zelfbevestiging van: "Ik wil gewoon bij mijn essentie blijven! Ik wil helemaal niet dat het naar iemand anders gaat!"

B: Ja... (op lieve toon, met een zucht}

A: En de aandacht gaat vanzelf wel naar iemand anders. Of niet. En misschien blijven we wel de hele avond bij jou? We weten het niet…
(allemaal lachen en door elkaar praten: “En hoe voelt dat?” wahaha)

B: En dan gaat het helemaal niet erover dat jullie aandacht de hele tijd bij mij is, maar om het gevoel van liefde te kunnen verdragen....

A: Precies!

Andere bezoeker: De liefde die we zijn!

A: Ja, en hoe is dat? Dat je niets hoeft? En heb je het dan primair over jezelf, over de Liefde die je bent, of heb je het over Liefde om je heen?

B: Ja, nee, de liefde die ik ben. Dit is wat er altijd weg wil: “En nu is het weer genoeg.”Even voelen, even een klein teentje erin steken,…

A: Ja, en om het dan nu nog even een stukje erger voor jou te maken: er is dus héél veel liefde in jou, maar ook héél veel liefde om je heen, hè...?

B: Ja, ook ja, dat krijg ik dan terug gespiegeld.

A: En hoe is dat? Dat dit er alle twee is? Dus als je om je heen kijkt en die liefde gaat voelen overal om je heen, bij iedereen? En als je naar binnen kijkt, en de liefde voelt inje, de liefde die je bent: de oceaan van Liefde die we allemaal zijn. JIJ bent de liefde die kijkt naar jouw denken. JIJ bent liefde die kijkt naar je ego. JIJ bent liefde die zich onderscheidt van jouw ego. JIJ bent DIT. En DIT is overal.

Wat doet dat met je?

B: (in tranen) Ja, ik heb geen idee…

A: Hoeft ook niet. Wordt allemaal vanzelf helder. 

Hoef je niets voor te doen.

Andere bezoeker: Klinkt goed: “Ik heb geen idee!”

(gelach alom)

A: Je krijgt een diploma!

Ander bezoeker: Mijn buurvrouw is het diplomakantoor!

Andere bezoeker: Het eerste level, volgende keer weer een level…

(weer gelach)

A: Jezelf de ruimte geven om te settelen, precies daar waar je bent, in het volle bewustzijn, in dit geval, van Essentie als Liefde. Zowel in jezelf als wat je bent, als om je heen in iedereen. Het zit in me, het zit om me heen. En ik laat gewoon alles toe, whatever. Want dit is hoe het is. En dat kan verdrietige gevoelens oproepen, of ontroering…

B: Nu roept het iets anders op. Het verandert zo snel. Nu is het meer een zacht beekje dat naar binnen mag komen. Heel fijn, heel zacht…

A: Mooi. Lekker genieten van het beekje. Een essentieel beekje. En als je om je heen kijkt?

B: Oeh, haha…

A: Hoe is het als je om je heen kijkt? Kun je de mensen zien?

B: Ik zie ze, maar nog niet helemaal…De hoofden zijn er nog niet bij…

A: Is het moeilijk om het contact helemaal toe te laten?

B: Nee, nee, ik ga gewoon mijn eigen gangetje hier…

A: Wat voel je in je lijf?

B: Het wordt ruimer, zo alsof het meer naar binnen mag komen. En …(zucht)… zo …

A: Wat zie je om je heen? Ik zie dat JIJ kijkt. Maar als je ook zou benoemen wat je ziet? Wat zie je dan?

B: Pfff, hihihi

A: Wat zie JIJ? En wat voel je om je heen?

B: Ja, toewijding zie ik. (tranen) Echt…

A: Dat is het overweldigende, hè?

B: Ja, maar nu zeg ik niet: “Het is genoeg!”

(iedereen lachen, applaus)

A: Ja, nu laat je het echt toe: "Where love goes in, tears come out!"

B: Ahhhh, het is ook wat, hè?! (lachen en tranen)

A: Het is alsof er iets aan het oplossen is. Hoe zou je dat benoemen?

B: Ja, die… (lacht) … ik weet het niet… ik voel het echt als een openbreken van iets wat er nooit was! Jezus!!

A: Het is slechts een mentale structuur, een egostructuur van: "Liefde moet niet te overweldigend worden. Ik wil voorkomen dat het overweldigend wordt." De volheid wel voelen, maar slechts tot een bepaald punt, want dan: Het moet niet gekker worden, weet je?! 
(allemaal lachen) 

 En dat lost nu op. JIJ laat het oplossen.

Andere bezoeker: Dan zou je nog weleens verbinding kunnen voelen!!

(allen lachen)

A: Ja, het is een heel diep toelaten van contact. Authentiek persoonlijk contact. Door de liefde in jezelf te zien. Door de liefde in ons te zien. Door het leven volledig toe te laten en helemaal te voelen. Toewijding en overgave.

(ondertussen blijft iedereen lachen)

Andere bezoeker: “Nu is het genoeg!!”

(nog harder lachen en zuchten)

Andere bezoeker: Dit klinkt wel heel authentiek!

Andere bezoeker: Ja, dat vind jij dan weer leuk, hè?

Andere bezoeker: Haha, ja, ja, dat plezier hiermee!!!

Andere bezoeker: Oh ja?

Andere bezoeker: Ja!

(…)