Heart of Awakening
Angelo Vasalos

Voorbij de 'Happy Family': Zelfrealisatie in Verbinding


Angelo: "Het grote voordeel van traumatische incidenten uit de jeugd is voor veel mensen dat ze dan iets heel concreets kunnen herinneren dat verschrikkelijk was, wat een heldere verklaring biedt voor de oorzaak van hun diepe lijden en daarmee ook een legitimering van het bestaansrecht van hun pijn.

Bij de meeste mensen is echter sprake van (niet-herkend) ondraaglijk lijden, ontstaan door de alledaagse emotionele armoede en essentiële onmenselijkheid van collectieve ego-patronen binnen het gezinssysteem waarbinnen ze zijn opgevoed. Pijnlijke ego-patronen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Belemmerende gezinspatronen die niet zo opvallen, omdat ze zo 'alledaags' zijn, zo 'gewoon' en vanzelfsprekend. Iedereen doet toch zo....?

Hoe moet je onder alle liefdevolle zorg en betrokkenheid de diepe emotionele kilte en (essentiële) niet-ontvankelijkheid van je schizoïde moeder glashelder herkennen, als het altijd zo geweest is, als het altijd zo vanzelfsprekend was omdat je niet beter wist en ze door iedereen als aardig wordt gezien?

Hoe moet je de emotionele (en essentiële) autistische afstand van je vader herkennen als diep traumatiserend, als het altijd zo was en er eigenlijk nooit iets bijzonder geks aan hem opviel, iedereen hem aardig vindt en je jezelf ondertussen diep in je ziel als zwaar getraumatiseerd beleeft? Hoe kun je nou zo lijden, als er eigenlijk nooit echt iets ergs gebeurd lijkt te zijn? Dat is de tragiek van de mensheid.....”

Deelnemer: "Ik herken het zo als waarheid. Het kwam zo vol binnen: hoe disfunctioneel kan een normaal gezin zijn?!

Hoe liefdevol mijn ouders ook zijn, ik heb ze op allerlei manieren zo gemist. Maar in mijn beleving pas heel laat kreeg ik langzaam door dat mijn pijn en lijden er ook mochten zijn. Want ik heb toch altijd liefdevolle ouders gehad? Er is mij in mijn jeugd toch nooit echt iets traumatisch overkomen? Ik heb me toch altijd kunnen ontwikkelen? Mijn ouders hebben me toch altijd alle ruimte gegeven? Okee, ze waren niet perfect, maar wie wel? Maar waarom dan toch die pijn van anders zijn? Waarom dan het gevoel van er nooit helemaal bij horen? Waarom dan altijd maar aanpassen en naar buiten gericht zijn? Waarom dan zo grenzeloos? Waarom zo enorm dualistisch; met vrienden en vriendinnen die allemaal koning of koningin waren in hun eigen segment vriendschap of liefde? Waarom zo lang in een bijrol, van waaruit ik anderen support gaf; aan vrienden of vriendinnen van wie ik de pijn wel kon erkennen. Want met mij was toch alles goed? Ik had toch niemand nodig? En ondertussen stiekem verlangen dat er met mij ook iets aan de hand was. Dat ik ook op support mocht rekenen. Ik kan me herinneren dat ik ooit hartverscheurend huilde toen ik zag hoe iemand anders prachtig getroost werd: dat wilde ik ook. Give me a reason! Ik heb het stadium van hypochonder nooit echt bereikt, maar als ik dan eens ‘aantoonbare’ zielepijn of emotionele problemen had... Dan wilde ik het delen ook. Ervaren hoe het is om support te krijgen op een dieper niveau. En dan bijna stiekem en in stilte kindstukken meehelen.

Tijdens de woensdagavondmeeting werd precies dit ook zo prachtig uitgespeld. Twee prachtige en liefdevolle ouders, die ondanks alle liefde die zij hebben voor hun dochter, niet kunnen voorkomen dat ook zij pijn lijdt. En zo mag het ook zijn. Maar hoe prachtig is om die traumatiserende gezinspatronen ook te erkennen; niet meer onzichtbaar weggestopt als onbeduidend. Hoe fijn is het om niet meer loyaal te zijn aan de illusie van het normale/perfecte/ gelukkige gezin. Zonder een druppel liefde minder voor mijn ouders te voelen, dat wordt eigenlijk alleen maar meer.

Ik denk dat ik het nu een jaar of 5-6 door heb; hoe de blinde acceptatie van mijn gezin als norm, me op allerlei speurtochten en excursies naar de meest waanzinnige knekelhoven heeft gestuurd. Geslaagde en minder geslaagde inhaalacties. Hoe lekker is het om dat te stoppen. Door jouw schrijven van hierboven Angelo, voel ik me diep erkend.

Ik voelde woensdag ook zo helder hoe mijn laatste beetje weerstand wegviel om jou als leraar te erkennen Angelo. Daar zat toch steeds nog een weerbarstig dingetje op, natuurlijk te herleiden naar die subtiele gezinspatronen. Maar de waarheid is dat ik je niets minder dan ontzettend leuk en wijs vindt. Lichtheid en diepte. Mijn waarheid is dat ik er naar verlang om in de volle niet-afgeknepen breedte en diepte van liefde te zijn. En steeds vaker ben. De waarheid is ook dat ik enorm veel van mijzelf herken en herontdek in dit mooie veld. Dat ik ook bijzonder en krachtig blijk te zijn, wat ik steeds meer in het licht durf te zetten (wel-hebt-ge-ooit?)... Zelfrealisatie in verbinding gaat zoveel verder dan welke inhaalactie dan ook. De waarheid is dat ik er naar verlang om met aandacht en zorgvuldigheid subtiele patronen te doorbreken. Met steeds meer helderheid met ego om te gaan. Meer te mogen voelen. Of nog liever: helemaal non-duaal echt te zijn in contact met de wereld om me heen. En dat ik daar support in wil en zo bij kan gebruiken. Maar die subtiele gezinspatronen van zelfopoffering en onderdrukte expressie hebben me vastgehouden. Gezinspatronen van ego-gelijkwaardigheid (verkapte onzekerheid, niet bijzonder mogen zijn) maakte leraarschap voor mij verdacht. En natuurlijk moest ik het allemaal toch al zelf doen; verantwoordelijkheid nemen, geen plek innemen, geen schuld dragen. Het afgelopen jaar begint het op te klaren. Wakker doorzie ik steeds meer illusie. Ik heb mijzelf herinnerd, en mijn essentiële zelf voelt zo godvergeten goed. En zoals het me nu al even vergaat, met steeds weer nieuwe realisaties, zo wil ik verder. Innerlijke rust, boosheid en verlangen mogen er zijn. Supporten uit liefde, en niet omdat het zo hoort. Kracht die ik nu ook mag inzetten om mijn grenzen te bewaken. Liefde die geleefd wil en mag worden. En nu, nu voel ik dat ik dit ook echt mag doen. Zelfrealisatie in verbinding. Het mag meer zijn dan een toevallig lekker bijgerecht of tussendoortje. Ik ben er stil van. Ik wil niet langer mee in die tragiek van de mensheid. Zelfs (of misschien wel juist) als mijn lieve ouders en broer dat wel doen. Het wordt helder: I am my reason! Tot snel..."