Heart of Awakening
Angelo Vasalos

Radicale Eerlijkheid & Verlichting

Laten we gewoon eerlijk worden. Dat is wat mij betreft de snelste weg naar het volledig herkennen van wie en wat je in werkelijkheid hier en nu bent. En niet alleen wat jij, maar wat iedereen om je heen in Essentie is. En om dat werkelijk te herkennen, de snelste weg daarnaar, is gewoon 'radicale eerlijkheid'.

Wat mooi is aan 'radicale eerlijkheid', en veel mensen deinzen nu misschien een beetje terug, want ze denken: "Oh God, nou wordt het echt erg, kan ik niet ergens een healing-cursus gaan doen of mijn chakra's laten reinigen?" Hahaha... Maar wacht nog even.

Wij denken vaak over eerlijkheid, dat wij dan vooral eerlijk moeten zijn over onze diepste geheimen, over onze diepste miserie. Dat je dat moet opbiechten. Het allerergste wat je ooit gedaan hebt in je leven. Je grootste bedrog, je naarste streken. En ja, dat weten we natuurlijk allemaal: dat zijn er nogal wat! Haha... Dus ja, dat moet je dan opbiechten. Want dan ben je "eerlijk". Maar dat is echt zo'n flauwe kul! Dat is zo van: "Ga nou maar biechten en biechten en biechten en dan wordt je een keer verlicht, hopelijk..." Maar dat is nou typisch weer zo'n illusoir "wordingsproces".

Ontwaken, of de snelste en meest directe ingang naar ontwaken, is radicale eerlijkheid. Maar dan moet je wel heel goed weten wat eerlijkheid is! Eerlijkheid betekent 'authentiek worden'. Bereid zijn om echt te zijn: "wat houd mij nou echt bezig?" En dat is niet dat "verschrikkelijke geheim" wat je met je meedraagt van toen je 5 of 6 jaar oud was, over dat je toen een keer geld hebt gejat van die andere kleuter of zo. Dus dat de radicale eerlijkheid die jou dan een keer bij die verlichting moet gaan brengen, dat dat betekent dat je dan hier op de stoel gaat zitten en gaat opbiechten: "Ik beken. Toen Jantje 5 was... of 6..." Nee, nee, echt niet!!

'Radicale eerlijkheid' betekent echt worden, met volledige omarming van elke onechtheid. Dit moet je goed begrijpen. Het gaat om de bereidheid om volledig echt te zijn: "wat leeft er echt in je?" En dat is natuurlijk niet dat verhaal van Jantje, maar dat is het probleem met je vrouw. Want dat puzzelt je. Of dat thema van die vrouw die ontbreekt in je leven. En dat knaagt. Want ja, elke dag wordt je daarmee wakker! Niet met die vrouw, maar met haar afwezigheid. Anderen worden wakker met de aanwezigheid van die vrouw, en dan begint daar de ellende! Ook dat knaagt... hahaha. En omgekeerd natuurlijk ook, dat je als vrouw wakker wordt en dan: "Oh God, daar ligt hij weer! Ik had nog zo'n mooie droom vannacht!" Dat zijn de dingen die knagen en die van je vragen om echt te worden. Of die man die ontbreekt: "Waarom is hij er nog steeds niet? Of waarom raak ik hem steeds weer kwijt? Wat is dat toch?!"

Of bijvoorbeeld met vrienden, dat isolement waar je dan steeds in terecht komt. En dan zit je thuis op je meditatiekussentje, heel eenzaam. Je probeert maar niet te denken aan je eenzaamheid, en je probeert heel diep te mediteren... En het word wel steeds een beetje rustig, en dan wordt je kalm en voel je wat "bliss", maar voor je het weet moet je weer aan die eenzaamheid denken. En dan knaagt die weer aan je! Want je reikt niet uit! Je zoekt je vrienden niet op. Op de een of andere manier vermijd je dat. Daar zit een ego-patroon. Dat is op zich natuurlijk helemaal okay. 'Perfect ego-patroon', weet je nog? Niks mis mee. Echt niet. Dat patroon hoeft ook helemaal niet weg-gemediteerd. Als er wel iets mis mee zou zijn, zou je het moeten "weg-mediteren", natuurlijk. Maar als er niets mis is met jouw isolement...

Ja, het voelt heel rot. En het móet ook rot voelen! Want het past niet meer bij je om je steeds maar weer terug te trekken, uit contact te gaan, uit die diepe intimiteit en niet uit te reiken! Dat klopt van geen kant meer. Je groeit eruit! Het heeft ooit geklopt toen je kind was. Toen we kind waren, klopten die ego-patronen heel erg. Het klopte, want waar we niet in gezien werden door onze ouders, bijvoorbeeld in onze kracht, liefde, gevoeligheid, wijsheid of emoties, dat deed ons pijn, dat maakte ons boos, en toen zijn we ons gaan terugtrekken. En vanaf die tijd hebben we het "nooit meer nodig om gezien te worden in onze kracht. Door niemand niet. Echt niet!!" We voelen ons nu alleen wel vaak zwak. Het gevoel dat bepaalde belemmeringen, dat je daar eigenlijk te klein voor bent, te zwak. Dat is een pijnlijk iets. En dat knaagt...

Ontwaken en authentieke zelfrealisatie vereisen dat we ons gaan openen naar die dingen. Dat we bereid zijn om naar die dingen te kijken. Niet om onszelf ervan te "healen", maar om weer echt te worden. Absoluut echt.

Klik hier de voor de YOUTUBE film van bovenstaande teaching van Angelo....