Heart of Awakening
Angelo Vasalos

To See or Not To See, that is the Question

Angelo Vasalos

VRAAG: Wat betekent nou precies 'narcistische kwetsbaarheid'? Je gebruikt dat in de context met hypergevoelig en extreem sensitief voor ego's.

ANTWOORD: 'Narcistische kwetsbaarheid' is het gebruikelijke psychologische concept voor overgevoeligheid. We voelen ons dan opvallend snel op onze teentjes getrapt. Het valt onder mijn concept van 'ego-kwetsbaarheid'. In de psychologie wordt deze ego-staat vooral gezien als een kenmerk van de narcistische persoonlijkheid. Maar vanuit een verlicht perspectief kunnen we glashelder gaan zien hoe we onszelf steeds weer narcistisch kwetsbaar maken door onze kritiekloze vanzelfsprekende identificatie met ons ego en een gebrek aan essentiële zelfkennis.

De laag binnen ons ego waar overgevoeligheid het meest sterk voelbaar is wordt 'centraal narcisme' genoemd. De ego-patronen rond centraal narcisme worden bij het kind ontwikkeld in de differentiatiefase (6-18 mnd). Op basis van het ongedifferentieerde eenheidsbewustzijn van de baby binnen de symbiotische fase (2-6 mnd), wordt de uitdaging voor het kind binnen de differentiatiefase (1) om zijn nieuwe capaciteiten te oefenen en (2) een steeds gedifferentieerdere perceptie van zichzelf en zijn omgeving te ontwikkelen. Zijn perceptie en beeldvorming worden door zijn intense passie voor onderzoek en avontuur steeds gedifferentieerder. De peuter kan steeds meer dingen herkennen, steeds meer onderscheidingen aanbrengen en steeds precieser labelen en conceptualiseren. Hij wordt steeds meer meester van lichaam en geest. Zijn ultieme differentiatie is "Ik Ben!"

"Ik-Ben!" is de kind-verlichting. Opeens zagen we onszelf glashelder in onze verlichte Essentie en voelden ons alwetend, almachtig en onvernietigbaar. Oooh, wat een bliss...! Helaas duurde deze verlichting slechts enkele maanden, omdat ze ondergesneeuwd raakt onder de noodzakelijke verdere ego-ontwikkeling. Maar de herinnering blijft voortbestaan in de diepte van ons hart. Het verlangen naar verlichting, puur geluk en ultieme vrijheid blijft altijd knagen....

Door stagnaties in de differentiatiefase ontstaan pijnlijke issues, die we later als volwassenen ervaren als gekwetste gevoelens rond "ik voel me niet gezien", "intense verlangens om gezien te worden", of juist de ontkenning daarvan: "ik hoef niet gezien te worden". Dit hoort typisch bij onze narcistische kwetsbaarheid (ego-kwetsbaarheid en ego-onkwetsbaarheid).

Onze verlichte Essentie heeft voor integratie van haar essentiele aspecten (Passie, Helderheid, Gevoeligheid, Verlangen, Liefde, Kracht, Wakkerheid, Intelligentie, Absolute Realiteit, Betrokkenheid, Wijsheid, Wil, Power, Sex, Creativiteit, etc.) nodig om diepgaand herkend, gezien en gewaardeerd te worden in haar aspecten. De uitdaging voor ons als volwassenen is om onze issues rond 'gezien worden' aan het licht te laten komen, binnen onszelf en binnen waarachtig authentiek contact, zodat ons innerlijke Verlichte Kind (Tathagatagarbha: 'Buddha Child'), dat zo intens verlangt om gezien te worden, om speciaal te zijn, of zelfs gevierd te worden als "de allerspeciaalste", volledig omarmd wordt binnen onze Wakkere Essentie (Tathagatagarbha: 'Buddha Womb'), zodat we met totale zelf-liefde, zelf-waardering en wijsheid naar onszelf kunnen kijken. Hierdoor kunnen we onze verlichte Essentie, ons ware zelf, steeds dieper en steeds vollediger gaan Zien, herkennen, doorvoelen, begrijpen en belichamen, binnen onszelf en binnen authentiek contact met elkaar.

Dat is het Zelfrealisatieproces. De ego-kramp, pijnlijke gevoelens en verwarring rond 'gezien willen worden' gaan bij ons allemaal heel diep, met forse weerstand en vermijding erom heen, maar lossen gaandeweg op in het proces naar Authentieke Zelfrealisatie.